In een rustig boerendorpje staat een boer met zijn zoon op het veld te discussiëren. Het gaat hier over een gevonden vrouwenslipje. Vader zegt: “Dit is een slipje van een oude vrouw” waar de zoon direct op inpikt en zegt: “Nee pa, dit is van een jonge vrouw.”
“Maar neen”, zegt de vader terug, “‘t is van een oudere.”
En zo blijven de twee nog wat verder ruziën. Tezelfdertijd passeert de pastoor en hoort de twee lawaai maken.
Hij gaat bij de vader en zoon kijken en vraagt of hij kan helpen.
“Wel”, zegt vader, “we vinden hier een slipje en mijn zoon zegt dat het van een jonge vrouw is en ik zeg dat het van een oudere is.
“Tja”, zegt meneer pastoor, “laat mij eens zien.” Hij pakt het slipje en bekijkt het, daarna duwt hij het onder zijn neus en zegt: “Dat dit slipje van een jongere of van een oudere vrouw is weet ik niet, maar van één ding ben ik zeker, ze is niet van deze parochie!”
Een pastoor van een klein dorpje komt erachter dat Marietje zwanger geworden is van hemzelf. Hij gaat naar Marietje toe en vertelt dat dit niet kan in het dorp. Ze moet verhuizen naar een ander dorp. Totdat de kleine 18 jaar is maakt de pastoor iedere maand geld over voor onderhoud van het kind.
Een maand voordat ‘de kleine’ 18 is zegt meneer pastoor tegen zijn koster:
“Zeg tegen Marietje dat dit de laatste betaling is en let dan vooral op haar gezicht.”
“Hoezo op haar gezicht letten?” vraagt de koster.
“Nou, dan kan je zien of ze blij of verdrietig is.”
Eenmaal aangekomen bij Marietje doet de koster zijn verhaal en blijft Marietje aanstaren.
“Waarom kijk jij zo naar mijn gezicht?” vraagt Marietje.
“Dat moet van meneer pastoor, zodat ik kan zien of u gelukkig of verdrietig bent.”
“Wel,” zegt ze, “vertel meneer pastoor dat ik na 2 maanden abortus heb gepleegd maar toch erg blij was met het geld en let jij dan maar eens op het gezicht van meneer pastoor.”
Een ouder echtpaar was al jaren getrouwd ondanks het feit dat ze elkaar niet konden uitstaan. De buren hebben hem ooit eens horen schreeuwen tegen zijn vrouw: “Als ik dood ben en begraven, dan graaf ik mezelf naar boven en kom ik je voor de rest van je leven lastigvallen als een kwelgeest.”
Iedereen in het dorp was bang voor de man vanwege zijn radicale uitspraken. Sommige geloofden zelfs dat hij de zwarte magie beheerste. Toen hij op een dag dood ging aan een hartaanval slaakte het hele dorp een zucht van verlichting.
De vrouw hield een wake bij de gesloten kist en na de begrafenis ging ze rechtstreeks naar de plaatselijke kroeg en zette het op een feesten alsof er geen morgen zou komen.
De buren en wat andere dorpsgenoten zaten bij haar en waren toch een beetje bezorgd.
“Ben je niet bang dat dat wat hij heeft gezegd uitkomt en dat hij je achterna zal zitten?”
De vrouw lachte en zei: “Laat ‘m maar graven, Ik heb hem onderste boven in de grond gestopt.”
Je dorp heeft gebeld. Ze willen hun idioot terug.
